Hér í eina tíð vissi ég fátt skemmtilegra en að ferðast á milli landa. Flugstöðvar voru eitthvað svo framandi og spennandi en það er liðin tíð. Mörgum flugstöðvum og flugfélögum virðist nefnilega algerlega fyrirmunað að anna þeim fjölda ferðalanga sem ákveðið hafa að leggja land undir fót. Hvergi eru aðrar eins biðraðir og á flugvöllum og ef upp koma vandamál og seinkanir er of algengt að ráðaleysi og ringulreið ríki rétt eins og slíkar uppákomur hafi aldrei komið upp áður.

Um daginn átti ég leið um flugstöð Leifs Eiríkssonar. Aldrei þessu vant var röðin í innritun ekki svo ýkja löng og sjá mátti starfsfólk kenna farþegum að innrita sig í þar til gerða sjálfsafgreiðslukassa. Sem sagt bara ágætis þjónusta enda er Leifsstöð langt í frá versta flugstöðin sem ég hef ferðast um. Biðröðin við öryggishliðið var löng en gekk þó nokkuð hratt. Að venju þurfti ég að tína af mér nokkrar spjarir, fara úr skóm og losa belti. Gamall þýskur ferðamaður var næstur á eftir mér og var hann beðinn um að fara úr skónum. Því hafði hann greinilega ekki lent í áður en mótmæli hans dugðu skammt. Þar sem ég var að festa á mig úrið fylgdist ég með manninum sem nú var sestur á gólfið og bisaði við að fara úr skónum. Það eru örugglega margir sem eiga erfitt með að beygja sig eða standa á öðrum fæti á meðan farið er úr skóm og það hlýtur að vera sjálfsögð þjónusta að fólk geti sest niður á meðan.

Næst sá ég manninn í flugvélinni og því ljóst að hann hefur ekki talist hættulegur hryðjuverkamaður. Þegar ég frétti seinna að meintur hópnauðgari sem dæmdur hafði verið í farbann hefði sloppið úr landi varð mér gramt í geði. Hann hefur örugglega laumast í gegn á sama tíma og rétt þótti að gulltryggja að gamli þýski ferðalangurinn væri ekki með vasahníf í skósólanum. Hugsanlega hefur glæpamaðurinn þó ekki komist alveg óáreittur í gegnum öryggisgæsluna. Hann hefur eflaust þurft að tæma klinkið úr vösum og losa sig við kveikjara í þar til gerða tunnu.

Maður hlýtur að spyrja hvort ekki sé kominn tími á áherslubreytingar. Er ekki mikilvægara að athuga hvort farþegar séu í farbanni en að skipa fólki að fara úr skóm og láta saklausar konur sem aldrei hafa gert flugu mein bisa við að setja varalit og maskara í þar til gerða plastpoka? Finnast þess einhver dæmi í veraldarsögunni að íslenskar konur á besta aldri hafi gert árás í flugvél með varalitinn að vopni? Ef það er svona gríðarlega mikilvægt að tryggja öryggi flugfarþega ætti frekar að fylgjast með áfengisneyslu á flugstöðvum því sauðdrukknir flugdólgar eru örugglega raunverulegri ógn en meðlimir Al-Qaeda.
 
En yfir í annað. Eitt af því sem mér finnst fylgja ferðalögum er að kaupa bækur og blöð til að lesa á leiðinni. Ég fæ hins vegar ekki betur séð en að verð í Eymundsson á Leifsstöð sé nákvæmlega það sama og í öðrum verslunum. Það sama á við um kaffisopann sem er örugglega jafn dýr eða dýrari en víða annars staðar. Þó stendur á heimasíðu Leifsstöðvar að allar vörur séu undanskildar virðisaukaskatti og aðflutningsgjöldum (tax- and duty-free). Sem staðfastur neytandi sem sýnir viljann í verki kaupi ég því engin blöð í flughöfninni og ef ég man ekki eftir að taka með mér bók að heiman verð ég að sætta mig við að lesa öryggisspjaldið og Saga Boutique bæklinginn í vélinni.

Næturflug, hryllingssögur úr bandarískum flugstöðvum, ferðatöskur sem fara á flakk og jafnvel týnast, ókyrrð í lofti og alltof þröng sæti eru síðan enn til að auka á leiðindin. Skyldi engan undra að kaup á einkaþotum færist í vöxt.

Brynhildur Pétursdóttir
Grein þessi birtist í Viðskiptablaðinu 15. janúar 2008