Fasteignakaup er gagnkvæmur samningur þar sem seljandi lætur af hendi eða lofar að láta af hendi einhverja fasteign en kaupandi greiðir eða lofar að greiða seljanda peninga sem endurgjald fyrir eignina. Ekki er til nein heildarlöggjöf hér á landi um f. eins og um lausafjárkaup. Um f. gilda reglur sem á ýmsan hátt eru frábrugðnar reglum um lausafjárkaup. Mörgum ákvæðum kaupalaga (kpl.) má þó beita um f. með lögjöfnun. Sumar af sérreglunum um f. gilda einnig um kaup og sölu skrásettra skipa og loftfara. Kaupsamningar um fasteignir eru ekki formbundnir. Þeir eru þó nær undantekningarlaust gerðir skriflega. Í þeim lofar seljandi að selja kaupanda tilgreinda fasteign en kaupandi skuldbindur sig til að greiða kaupverðið eða fullnægja ýmsum skilyrðum, t.d. að greiða hluta kaupverðs, taka að sér áhvílandi veðskuldir eða gefa út veðskuldabréf. Þegar kaupandi hefur svo fullnægt þessum skilyrðum gefur seljandi honum afsal fyrir eigninni. Meginreglan er sú að einungis íslenskir ríkisborgarar megi öðlast eignarrétt eða afnotarétt yfir fasteignum hér á landi eða menn sem hafa átt hér samfellt lögheimili í a.m.k. 5 ár. Ef þetta skilyrði á ekki við veitir ráðherra annars vegar slíkt leyfi samkvæmt umsókn frá þeim sem hefur rétt til að stunda atvinnurekstur hér á landi og vill öðlast eignarrétt eða afnotarétt yfir fasteign til beinnar notkunar í atvinnustarfsemi sinni eða til að halda þar heimili en hins vegar ef ástæða þykir til. Slíkt leyfi þarf ekki þegar um er að ræða leigu á fasteign eða réttindi yfir henni og leigutími eða annar réttindatími er þrjú ár eða skemmri eða uppsögn áskilin með ekki lengri en árs fyrirvara eða þegar sá sem í hlut á nýtur réttar hér á landi samkvæmt reglum samnings um Evrópska efnahagssvæðið um frjálsa fólksflutninga, staðfesturétt, þjónustustarfsemi eða fjármagnsflutninga. Ráðherra setur nánari reglur um til hvaða fasteigna þessi réttur tekur og framkvæmd réttarins að öðru leyti sbr. rg. nr. 697/1995, sbr. 60/1996. Sá sem fær leyfi ráðherra er skylt, ef hann er ekki sjálfur heimilisfastur hér á landi, að hafa umboðsmann heimilisfastan í því umdæmi þar sem réttindum yfir eigninni er þinglýst og skal hann vera fyrirsvarsmaður eiganda í öllum málum, er eignina varða, svo að jafngilt sé sem hann hefði það sjálfur gert. Framangreind skilyrði taka þó ekki til annarra ríkja að því er varðar rétt yfir fasteignum til afnota fyrir sendiráðsskrifstofur og bústaði forstöðumanna sendiráða eða fasteignum sem þau ríki eignast til íbúðar fyrir aðra starfsmenn sendiráða sinna. Kaupsamninga eða afsöl fyrir slíkum fasteignum skal þó leggja fyrir dómsmálaráðuneytið og öðlast gerningurinn ekki gildi fyrr en ráðuneytið hefur samþykkt hann með áritun sinni. Þá taka lög þessi eigi til þegna annarra ríkja, að því leyti sem þau kynnu að koma í bága við milliríkjasamninga, sem Ísland er aðili að. Nánar l. um eignarrétt og afnotarétt fasteigna nr. 19/1966 . Vegna reglna um þinglýsingar þurfa afsalsgerningar um fasteignir að fullnægja ýmsum skilyrðum um form og efni en það eru þinglýsingareglurnar sem ráða úrslitum um réttarstöðu skuldheimtumanna og viðsemjenda kaupanda og seljanda. Um vanefndir í f. gilda svipaðar reglur og um lausafjárkaup (vanefnd, riftunarréttur, afsláttur, efndabætur, vangildisbætur). Venjulegar ógildingarástæður löggerninga eiga og við um f. (ógildir löggerningar).