Úrskurðir í ferðamálum

Sóknaraðili leigði bílaleigubifreið af varnaraðila frá 8. desember 2017 til þess 10. sama mánaðar. Við leiguskil tók varnaraðili eftir dæld í farþegahurð að framan og heldur því fram að skemmdin hafi verið á ábyrgð sóknaraðila. Sóknaraðili greiddi með fyrirvara 100.000 kr. af kreditkorti sínu vegna tjónsins, en mótmælir því að hann hafi valdið umræddu tjóni og telur að varnaraðili hafi ekki sýnt fram á að tjónið hafi verið hans sök.
Sóknaraðili fer fram á að varnaraðili endurgreiði honum skuldfærslu sem framkvæmd var á kreditkort hans að fjárhæð 100.000 kr.
 

Samkvæmt gögnum málsins keypti sóknaraðili rútuferð af varnaraðila frá Bláa lóninu föstudaginn 30. september 2016. Meðan á akstri stóð keyrði ökumaður rútunnar utan í staur með þeim afleiðingum að rúða á hlið rútunnar brotnaði. Farþegar voru fluttir yfir í aðra rútu og ferjaðir á gististaði sína. Sóknaraðili heldur því fram að vegna atviksins hafi hann týnt sólgleraugum sínum og hefur farið fram á við varnaraðila að fá þau bætt en varnaraðili hefur hafnað þeirri kröfu.  
 

Sóknaraðili leigði húsbíl af varnaraðila frá 21. júní til 23 júní 2017. Samkvæmt sóknaraðila var beðið með endalegt uppgjör þar til varnaraðili væri búinn að fara yfir bílinn og þrif hefðu farið fram. Ekkert hafi heyrst í varnaraðila fyrr en í ágústmánuði 2017 þegar hann sendi sóknaraðila reikning, en sóknaraðili gerði strax athugasemd við upphæð hans og fór fram á nánari sundurliðun. Sóknaraðili hafi þá fengið ákveðna leiðréttingu á reikningnum en hann telur þá leiðréttingu ekki fullnægjandi.
Sóknaraðili gerir þá kröfu að reikningur verði leiðréttur.
 

Sóknaraðili leigði bílaleigubíl af varnaraðila þann 25. desember 2016, viku síðar, eða þann 1. janúar 2017 tók sóknaraðili eftir því að ekki var unnt að loka glugganum á bílstjórahurðinni. Sóknaraðili hafði þá samband við varnaraðila sem skoðaði bifreiðina og reyndi án árangurs að koma glugganum í lag. Varnaraðili afhenti þá sóknaraðila aðra bifreið sem hann hafði til afnota fram að leiguskilum þann 5. janúar 2017. Þegar sóknaraðili skilaði bifreiðinni var honum afhentur reikningur vegna meints tjóns á fyrri bifreiðinni að fjárhæð 281.034 kr. Jafnframt heldur varnaraðili því fram að sóknaraðili hafi ollið tjóni á framrúðu seinni bifreiðarinnar og var áætlaður viðgerðarkostnaður 25.000 kr. Þess að auki skuldfærði varnaraðili 7.440 kr. af greiðslukorti sóknaraðila vegna bensínkostnaðar en sóknaraðili telur bifreiðina hafa verið full af bensíni við skil.  
Sóknaraðili fer fram á að varnaraðili endurgreiði honum skuldfærslu sem framkvæmd var á greiðslukorti hans að fjárhæð 313.474 kr.
 

Sóknaraðili keypti pakkaferð af varnaraðila fyrir sig, eiginkonu sína og þrjú börn fyrir tímabilið 31. júlí – 8. ágúst 2016. Ferðin fól m.a. í sér akstur um hálendi Íslands, gistingu og ýmsa afþreyingarþjónustu svo sem hestaferð og fleira. Sóknaraðili gerði ýmsar athugasemdir við ferðina, svo sem að gistiaðstæður hafi verið ófullnægjandi, ekki hafi verið farið í alla dagskrárliði ferðarinnar og að leiðsögumaðurinn hafi verið vanhæfur. Kröfur sóknaraðila í málinu er endurgreiðsla að hluta. 
 

Sóknaraðili keypti af varnaraðila 10 daga alferð til Benidorm á Spáni og greiddi staðfestingargjald að fjárhæð  80.000 kr. Fyrirhugað var að ferðin stæði frá 16. til 26. ágúst 2016. Þann 17. maí 2016 mætti sóknaraðili á skrifstofu varnaraðila og afbókaði umrædda ferð og óskaði eftir endurgreiðslu á staðfestingargjaldi. Varnaraðili neitaði að endurgreiða staðfestingargjaldið með vísan í skilmála sína þar sem fram kom að staðfestingargjald væri óafturkræft. Varnaraðili lagði fram sáttarboð þess efnis að sóknaraðili myndi bóka aðra ferð gegn 7.000 kr. breytingargjaldi. Aðila greinir á um hvort varnaraðila ber að endurgreiða sóknaraðila staðfestingargjald ferðarinnar. Í ljósi þess að varnaraðli í máli þessu var hvorki aðili að Samtökum ferðaþjónustunnar þegar mál þetta var tekið til meðferðar og úrskurðar hjá nefndinni, né heldur á þeim tímapunkti er umrædd ferð var keypt og með vísan til 1. mgr. 1. gr. samþykkta nefndarinnar vísaði nefndin málinu frá. 

 

Samkvæmt gögnum málsins keypti sóknaraðili ferð til Boston af varnaraðila. Tímabil ferðarinnar var frá 3. júní til 9. júní 2016. Sóknaraðili tilkynnti varnaraðila með tölvupósti, dags. 18. maí 2016, (sextán dögum fyrir áætlaða brottför) að sóknaraðili kæmist ekki í umrædda ferð. Sóknaraðili fór fram á að varnaraðili endurgreiddi honum ferðina að undanskyldu staðfestingargjaldi. Varnaraðili hafnaði ósk sóknaraðila um endurgreiðslu og vísaði máli sínu til stuðnings bæði í skilmála flugfélagsins sem ferðast átti með og hótelsins sem sóknaraðili hefði átt að gista á.

Sóknaraðili fer fram á endurgreiðslu á umræddri ferð að undanskildu staðfestingargjaldi að upphæð 25.000 kr. Heildarkrafa sóknaraðila er endurgreiðsla að upphæð 143.990 kr.

Samkvæmt gögnum máls keypti sóknaraðili alferð af varnaraðila hinn 12. maí 2015, fyrir sjálfa sig og einn ferðafélaga. Um var að ræða tveggja vikna alferð með „öllu inniföldu“ með gistingu á hótel Fergus Tobago á Mallorca frá 30. júní 2015 til 14. júlí 2015. Ferðin var keypt í einu lagi og verð hennar var 399.280 kr.

Sóknaraðili var ósáttur við hótelið og kvartar m.a. undan hávaða, sóðaskap og ófullnægjandi aðstæðum á hótelinu. Einnig gerir sóknaraðili athugasemdir við starfsfólk flugfélagsins og fararstjóra í umræddri ferð. Samkvæmt gögnum máls þá bauð varnaraðili sóknaraðila fría dvöl í viku á öðru hóteli, afnot af bílaleigubíl og 15.000 kr. inneign á flugi fyrir sóknaraðila og samferðarmann. Sóknaraðili hafnaði þessu tilboði, en þá bauð varnaraðili sóknaraðila 40.000 kr. endurgreiðslu á mann, eða samtals 80.000 kr. Sóknaraðili gerir athugasemd við að honum séu boðnar sömu bætur fyrir tveggja vikna dvöl og þeim, sem voru á hótelinu í eina viku, var boðið.

Samkvæmt framkomnum gögnum var sóknaraðili, sem er sænskur ríkisborgari, gestur á hóteli varnaraðila frá 9. ágúst til 13. ágúst 2015. Hinn 10. ágúst fór sóknaraðili í heilsulind sem staðsett var á hótelinu, en hann var þá í inniskóm sem hann fékk frá varnaraðila, en á hótelherbergjum varnaraðila er að finna inniskó og baðslopp. Sóknaraðili rann til og féll í gólfið þegar hann kom inn í búningsklefa heilsulindarinnar. Við fallið kom m.a. þungt högg á hné sóknaraðila og kallaður var til sjúkrabíll til að flytja sóknaraðila á sjúkrahús til aðhlynningar. Vegna þeirra áverka sem sóknaraðili hlaut á hné vegna fallsins var honum ómögulegt að mæta í hestaferð sem hann hafði áður bókað og greitt fyrir, en sóknarðaðila var ómögulegt að ganga óstuddur. Þegar sóknaraðili kom aftur til síns heimalands leitaði hann sér frekari læknisaðstoðar og í ljós kom að sprunga hafði myndast í hné sóknaraðila. Að sögn sóknaraðila þurfti hann, vegna ofangreindra áverka, að taka sjúkraleyfi frá vinnu eftir að heim var komið.

Sóknaraðili krefst endurgreiðslu á þeim hluta sjúkrakostnaðar sem sjúkratryggingar hans greiddu ekki, greiðslu bóta fyrir vinnutap ásamt greiðslu miskabóta. Einnig krefst sóknaraðili endurgreiðslu á hótelgistingu og hestaferð. Heildarfjárkrafa sóknaraðila er 4.132 evrur.  

Sóknaraðili gerði samning við varnaraðila um kaup á alferð sem fólst m.a. í flugi til Birmingham þann 30. apríl, flugi til Keflavíkur hinn 4. maí, gistingu í fjórar nætur, þremur morgunverðum ásamt sjö golfhringjum. Sóknaraðili greiddi fyrir sinn hlut í ferðinni 164.900 kr. Varnaraðili tilkynnti sóknaraðila með tölvupósti, dags. 28 apríl 2016, um rúmlega átta klukkutíma seinkun á brottfarartíma á fluginu til Birmingham. Sóknaraðili ákvað þá að fara ekki í umrædda ferð og taldi að um verulega breytingu á ferðinni hafi verið að ræða sem réttlætti endurgreiðslu á ferðinni eða skapaði rétt til að fá aðra sambærilega ferð og upphaflegur samningur hafi kveðið á um. Aðila greinir á um hvort um verulega breytingu á alferð hafi verið að ræða sem réttlætti riftun sóknaraðila á ferðinni og hvort varnaraðila beri að greiða skaðabætur í samræmi við Evrópureglugerð nr. 261/2004 um réttindi flugfarþega.

X leigði bifreið í langtímaleigu af bílaleigunni F. Á leigutímanum var ekið á bifreiðina þannig að nokkuð tjón hlaust af og stungið af. Ekki tókst að hafa uppi á tjónvaldi og ljóst að ABÍ mundi ekki bæta tjónið. Fyrir nefndinni deildu aðilar fyrst og fremst um það hvort X bæri að bæta tjónið en einnig var töluvert deilt um fjárhæð viðgerðarkostnaðar. Nefndin leit svo á að þar sem tjónið félli undir kaskótryggingu bifreiðarinnar, en í samningi aðila var tekið fram að sjálfsábyrgð vegna hennar væri 100.000 krónur, bæri X að greiða tjónið. Þá hefði X ekki sýnt fram á að kostnaðurinn sem F krafðist, 77.977 krónur, væri óheyrilega hár. Hins vegar leit nefndin til þess að einhverjar rispur hefðu verið á bifreiðinni við upphaf leigutíma og taldi að bílaleigan ætti ekki að hagnast á tjóninu. Var X því gert að greiða ¾ hluta tjónsins en ¼ skyldi bílaleigan bera sjálf. 

X leigði bíl af F en meðan á leigutímanum stóð varð bifreiðin fyrir tjóni. Ekki var deilt um kostnað vegna tjónsins fyrir nefndinni, en hins vegar kvartaði sóknaraðili yfir því að hann hefði þurft að útvega sér bíl frá annarri bílaleigu eftir að bifreiðin varð óökufær vegna tjónsins. Nefndin skoðaði skilmála F en þar kom fram að bílaleigunni bæri að afhenda aðra bifreið kæmi til bilunar. Ekki var að finna neinar takmarkanir á þeirri skyldu eftir því hvers eðlis bilunin væri. Á þeim grundvelli, og þar sem X hafði þegar greitt F leigu vegna fyrirhugaðs leigutíma, taldi nefndin að F bæri að endurgreiða F kostnað sem hann varð fyrir vegna leigu á annarri bifreið. 

Sóknaraðilar X og Y keyptu sér gistingu í tvær nætur á hóteli í miðbæ Reykjavíkur. Vegna hávaða frá nærliggjandi bar gátu þau ekki sofið fyrri nóttina og ákváðu því að flytja sig annað um morguninn. Fyrir nefndinni kröfðust þau fullrar endurgreiðslu gistingarinnar. Nefndin taldi að upplýsingar sem gefnar væru upp af hálfu hótelsins gæfu sterklega til kynna að herbergin væru hljóðeinangruð og því hefðu sóknaraðilar, jafnvel þó hótelið væri staðsett í miðbænum, ekki mátt vænta svo mikils hávaða sem raun varð á. Var niðurstaða nefndarinnar því sú að sóknaraðilar ættu rétt á nokkrum afslætti af verði gistingarinnar jafnvel þótt ekki væri fallist á kröfu um fulla endurgreiðslu. 

X, Y, Z og Þ keyptu alferð af F. Þau töldu sig hafa pantað tvö tveggja manna herbergi en í ljós kom að um var að ræða tveggja manna herbergi með rúmum fyrir fjóra. Þau þurftu því að borga sérstaklega fyrir að fá annað herbergi til afnota. Fyrir nefndinni kröfðust þau þess að fá þann kostnað endurgreiddan auk þess sem þau kröfðust bóta, bæði vegna tekjutaps og miska. Nefndin féllst á það með sóknaraðilum að óljóst væri hvað „tvíbýli“ væri, og að sóknaraðilar hefðu mátt vænta þess að fá tvö aðskilin herbergi til afnota. Því hefðu upplýsingar ferðaskrifstofunnar ekki verið nægilega skýrar að þessu leyti og því var ferðaskrifstofunni gert að endurgreiða sóknaraðilum kostnaðinn við að fá annað herbergi. Hvað varðari kröfur sóknaraðila um miska- eða skaðabætur gerði nefndin töluverðar athugasemdir við að þær kröfur væru illa rökstuddar og að engin gögn um tjón lægju fyrir nefndinni. Nefndir rakti því næst öll þau lagaákvæði sem kæmu til álita en taldi hvorki lagaskilyrði til greiðslu miska- né skaðabóta. Hins vegar ættu sóknaraðilar rétt á nokkrum afslætti vegna óþæginda, þó hans hefði ekki verið krafist, og var hann metinn kr. 7.500 vegna hvers einstaklings. 

X keypti tveggja vikna alferð með „öllu“ inniföldu af F fyrir sig og þrjá fjölskyldumeðlimi. Hún kvartaði undan ýmsu á hótelinu, þ.e. matnum, almennum sóðaskap og drykkjulátum annarra hótelgesta, og eftir vikudvöl var hún og fjölskylda hennar flutt á annað hótel. Eftir að X kvartaði við F var hópnum boðin, í sárabætur, vikugisting á hóteli á Mallorca næsta sumar auk inneignar upp í flugferð. X hafnaði því boði hins vegar og krafðist þess að fá endurgreitt sem svaraði verði vikugistingar. Nefndin gerði athugasemdir við að X styddi kröfu sína ekki neinum gögnum á borð við myndir eða vitnisburði en taldi þó ljóst, þar sem F hafði þegar boðið bætur, og mótmælti í sjálfu sér ekki lýsingu X á hótelinu, að sitthvað hefði verið athugavert við aðbúnaðinn. Voru X og ferðafélögum hennar því ákvarðaðar 120.000 kr. samtals í afslátt af verði ferðarinnar. 

Pages