Úrskurðir í ferðamálum

X leigði bifreið í langtímaleigu af bílaleigunni F. Á leigutímanum var ekið á bifreiðina þannig að nokkuð tjón hlaust af og stungið af. Ekki tókst að hafa uppi á tjónvaldi og ljóst að ABÍ mundi ekki bæta tjónið. Fyrir nefndinni deildu aðilar fyrst og fremst um það hvort X bæri að bæta tjónið en einnig var töluvert deilt um fjárhæð viðgerðarkostnaðar. Nefndin leit svo á að þar sem tjónið félli undir kaskótryggingu bifreiðarinnar, en í samningi aðila var tekið fram að sjálfsábyrgð vegna hennar væri 100.000 krónur, bæri X að greiða tjónið. Þá hefði X ekki sýnt fram á að kostnaðurinn sem F krafðist, 77.977 krónur, væri óheyrilega hár. Hins vegar leit nefndin til þess að einhverjar rispur hefðu verið á bifreiðinni við upphaf leigutíma og taldi að bílaleigan ætti ekki að hagnast á tjóninu. Var X því gert að greiða ¾ hluta tjónsins en ¼ skyldi bílaleigan bera sjálf. 

X leigði bíl af F en meðan á leigutímanum stóð varð bifreiðin fyrir tjóni. Ekki var deilt um kostnað vegna tjónsins fyrir nefndinni, en hins vegar kvartaði sóknaraðili yfir því að hann hefði þurft að útvega sér bíl frá annarri bílaleigu eftir að bifreiðin varð óökufær vegna tjónsins. Nefndin skoðaði skilmála F en þar kom fram að bílaleigunni bæri að afhenda aðra bifreið kæmi til bilunar. Ekki var að finna neinar takmarkanir á þeirri skyldu eftir því hvers eðlis bilunin væri. Á þeim grundvelli, og þar sem X hafði þegar greitt F leigu vegna fyrirhugaðs leigutíma, taldi nefndin að F bæri að endurgreiða F kostnað sem hann varð fyrir vegna leigu á annarri bifreið. 

Sóknaraðilar X og Y keyptu sér gistingu í tvær nætur á hóteli í miðbæ Reykjavíkur. Vegna hávaða frá nærliggjandi bar gátu þau ekki sofið fyrri nóttina og ákváðu því að flytja sig annað um morguninn. Fyrir nefndinni kröfðust þau fullrar endurgreiðslu gistingarinnar. Nefndin taldi að upplýsingar sem gefnar væru upp af hálfu hótelsins gæfu sterklega til kynna að herbergin væru hljóðeinangruð og því hefðu sóknaraðilar, jafnvel þó hótelið væri staðsett í miðbænum, ekki mátt vænta svo mikils hávaða sem raun varð á. Var niðurstaða nefndarinnar því sú að sóknaraðilar ættu rétt á nokkrum afslætti af verði gistingarinnar jafnvel þótt ekki væri fallist á kröfu um fulla endurgreiðslu. 

X, Y, Z og Þ keyptu alferð af F. Þau töldu sig hafa pantað tvö tveggja manna herbergi en í ljós kom að um var að ræða tveggja manna herbergi með rúmum fyrir fjóra. Þau þurftu því að borga sérstaklega fyrir að fá annað herbergi til afnota. Fyrir nefndinni kröfðust þau þess að fá þann kostnað endurgreiddan auk þess sem þau kröfðust bóta, bæði vegna tekjutaps og miska. Nefndin féllst á það með sóknaraðilum að óljóst væri hvað „tvíbýli“ væri, og að sóknaraðilar hefðu mátt vænta þess að fá tvö aðskilin herbergi til afnota. Því hefðu upplýsingar ferðaskrifstofunnar ekki verið nægilega skýrar að þessu leyti og því var ferðaskrifstofunni gert að endurgreiða sóknaraðilum kostnaðinn við að fá annað herbergi. Hvað varðari kröfur sóknaraðila um miska- eða skaðabætur gerði nefndin töluverðar athugasemdir við að þær kröfur væru illa rökstuddar og að engin gögn um tjón lægju fyrir nefndinni. Nefndir rakti því næst öll þau lagaákvæði sem kæmu til álita en taldi hvorki lagaskilyrði til greiðslu miska- né skaðabóta. Hins vegar ættu sóknaraðilar rétt á nokkrum afslætti vegna óþæginda, þó hans hefði ekki verið krafist, og var hann metinn kr. 7.500 vegna hvers einstaklings. 

X keypti tveggja vikna alferð með „öllu“ inniföldu af F fyrir sig og þrjá fjölskyldumeðlimi. Hún kvartaði undan ýmsu á hótelinu, þ.e. matnum, almennum sóðaskap og drykkjulátum annarra hótelgesta, og eftir vikudvöl var hún og fjölskylda hennar flutt á annað hótel. Eftir að X kvartaði við F var hópnum boðin, í sárabætur, vikugisting á hóteli á Mallorca næsta sumar auk inneignar upp í flugferð. X hafnaði því boði hins vegar og krafðist þess að fá endurgreitt sem svaraði verði vikugistingar. Nefndin gerði athugasemdir við að X styddi kröfu sína ekki neinum gögnum á borð við myndir eða vitnisburði en taldi þó ljóst, þar sem F hafði þegar boðið bætur, og mótmælti í sjálfu sér ekki lýsingu X á hótelinu, að sitthvað hefði verið athugavert við aðbúnaðinn. Voru X og ferðafélögum hennar því ákvarðaðar 120.000 kr. samtals í afslátt af verði ferðarinnar. 

X tók á leigu bíl hjá F en eftir að hafa ekið bílnum í ellefu daga og yfir 2.000 km kom fram olíuleki og áætlaður viðgerðarkostnaður var hátt í 1200 þúsund kr. Meirihluti nefndarinnar taldi deilu aðila snúast um hvort X hefði valdið tjóninu, þ.e. hefði orðið fyrir einhvers konar óhappi meðan á leigutíma stóð og bæri að greiða bætur vegna þess. Taldi meirihlutinn svo vera en lækkaði kröfu F þó nokkuð, t.a.m. þar eð vsk. af fjárhæðinni væri ekki hluti tjónsins. Jafnframt var krafa F lækkuð þar eð ýmislegt væri aðfinnsluvert við afgreiðslu málsins af hálfu fyrirtækisins. Var X því gert að greiða rúmlega 600 þúsund kr. Einn nefndarmanna skilaði þó sératkvæði og vildi vísa málinu frá þar eð krafa F hefði ekki komið nægilega skýrt fram á fyrri stigum og ágreiningurinn fyrir nefndinni snerist aðeins um sjálfsábyrgð vegna kaskótryggingar. Þar sem ljóst væri að tjónið væri ekki bótaskylt samkvæmt kaskótryggingu væru svo í raun engir hagsmunir af því að fá skorið úr þeirri kröfu. 

A keypti alferð fyrir tvo af heimasíðu X. Eftir að kaupin höfðu gengið í gegn kom í ljós að um mistök í bókunarkerfi hafði verið að ræða og A verið seldar ferðirnar á mun hagstæðara verði en þær áttu að kosta. Nefndin úrskurðaði að bindandi samningur hefði verið kominn á og X bæri að afhenda ferðina á því verði sem þegar hafði verið greitt.

X pantaði og greiddi fyrir alferð á vegum F. Hann þurfti þó að afpanta ferðina vegna veikinda og urðu deilur um það hve mikla endurgreiðslu hann ætti að fá frá ferðaskrifstofunni.

Í skilmálum ferðaskrifstofunnar sagði að a.m.k. 50% af verði ferðar væru óafturkræf ef ferð væri afpöntuð með svo skömmum fyrirvara. X taldi sig eiga rétt á 50% endurgreiðslu en ferðaskrifstofan hafnaði allri endurgreiðslu. Nefndin leit svo á að skilmálar ferðaskrifstofunnar kvæðu ekki á um rétt til 50% endurgreiðslu og að F ætti rétt á greiðslu vegna þess kostnaðar sem sýnt væri fram á að ferðaskrifstofan hefði orðið fyrir. Var því talið rétt að X greiddi þann kostnað sem F varð fyrir vegna afpöntunarinnar en að F skyldi endurgreiða honum afganginn.
 

Sóknaraðilar, A, B, C og D keyptu sér alferð með F. Skömmu fyrir brottför fengu þau að vita að ekki yrði gist á því fjögurra stjörnu hóteli sem þau pöntuðu upphaflega heldur á fimm stjörnu hóteli. Sóknaraðilar gerðu ýmsar athugasemdir við aðbúnaðinn á síðarnefnda hótelinu, gardínur á herbergjum hafi hangið lausar, baðkar verið stíflað, erfitt að opna og loka hurðum o.s.frv. Nefndin gerði nokkrar athugasemdir við málatilbúnað bæði sóknaraðila og ferðaskrifstofunnar og rakti að auki viðeigandi lagaákvæði. Nefndin féllst svo á að ágallar á aðbúnaði hótelsins hefðu valdið sóknaraðilum einhverjum óþægindum og ákvarðaði þeim 12.000 kr. afslátt vegna þess.

A og B keyptu sér alferð með F. Vegna fyrirhugaðs verkfalls flugvirkja var heimfluginu flýtt og ferð  þeirra styttist því um eina nótt auk þess sem ferðaáætlun raskaðist eitthvað. Nefndin rakti viðeigandi lagaákvæði og taldi sóknaraðila eiga rétt á afslætti þar sem ferðin hefði ekki verið í samræmi við samning aðila. Þótti hann hæfilega metinn 17.500 kr. fyrir hvorn sóknaraðila.

A fór með eiginmanni sínum í tveggja vikna alferð á vegum F. A var mjög ósátt við hótelherbergið sem þau dvöldu í seinni vikuna og taldi það í engu samræmi við kynningar F á hótelinu. F hafði boðið A og fjölskyldu hennar 50.000 kr. inneign í leiguflug en A féllst ekki á það og vildi endurgreiðslu á gistingunni og leitaði því til nefndarinnar. Nefndin taldi að hótelherberginu og kynningu á því hefði verið ábótavant og taldi að  F bæri að gefa A afslátt af verði ferðarinnar, í formi endurgreiðslu að upphæð 50.000 kr.

A fór með eiginmanni sínum og dóttur í alferð á vegum F. A var mjög ósátt við hótelherbergi það sem fjölskyldunni var úthlutað og taldi það í engu samræmi við kynningar F á hótelinu. F hafði boðið A og fjölskyldu hennar 50.000 kr. inneign í leiguflug en A féllst ekki á það og vildi endurgreiðslu á ferðinni og leitaði því til nefndarinnar. Nefndin taldi að hótelherberginu og kynningu á því hefði verið ábótavant og taldi að  F bæri að gefa A afslátt af verði ferðarinnar, í formi endurgreiðslu að upphæð 50.000 kr. Jafnframt skyldi F endurgreiða A 280 evrur, eða þann kostnað sem hún varð fyrir við að flytja sig í annað herbergi

Sóknaraðilar keyptu alferðir af heimasíðu ferðaskrifstofu en síðar kom í ljós að ferðaskrifstofan hafði, vegna villu í bókunarvél, einungis selt þeim hótelgistingu.  Sóknaraðilar fóru fram á að fá samskonar alferðir á því verði sem greitt var en varnaraðili hafnaði því. Nefndin rakti viðeigandi lagaákvæði og fordæmi og komst að því að kominn væri á bindandi samningur um kaup ferðanna. Var ferðaskrifstofunni því gert að afhenda sóknaraðilum sambærilegar ferðir á sama verði og þau keyptu hinar umdeildu ferðir á.

A, B, C, D, E og F keyptu sér tveggja vikna alferð hjá X. Um mánuði fyrir brottför kom þó í ljós að flugi þeirra mundi seinka og svo fór að lokum að ekki var lent á áfangastað fyrr en um átta klukkustundum eftir upphaflega áætlaðan lendingartíma. A, B, C, D, E og F leituðu því til nefndarinnar og fóru fram á afslátt af verði ferðarinnar.  Nefndin rakti í áliti sínu ýmsar lagareglur sem til skoðunar komu við úrlausn málsins. Niðurstaðan varð sú að X bæri að greiða aðilum samtals 24.000 kr. Var þá aðallega litið til þess að þeir gátu ekki nýtt sér kvöldmat á hótelinu á komudegi, en fæði var innifalið í verði ferðarinnar. Loks var það álit nefndarinnar að í sjálfu sér hefði F verið heimilt að breyta flugáætlun með þessum hætti en hins vegar gætti nokkrar óvissu um hugsanlegan bótarétt farþega sakir þess. Hins vegar þótti það ekki tæk niðurstaða að ferðaskrifstofan gæti breytt og stytt ferðir án þess að nokkur afsláttur kæmi á móti.

X og Y keyptu sér tveggja vikna alferð hjá F. Um mánuði fyrir brottför kom þó í ljós að flugi þeirra mundi seinka og svo fór að lokum að ekki var lent á áfangastað fyrr en um átta klukkustundum eftir upphaflega áætlaðan lendingartíma. X og Y leituðu því til nefndarinnar og fóru fram á að fá hálfan dag ferðarinnar (1/28 hluta) endurgreiddan, eða 16.031 kr. Nefndin rakti í áliti sínu ýmsar lagareglur sem til skoðunar komu við úrlausn málsins. Niðurstaðan varð sú að F bæri að greiða X og Y 8.000 kr. Var þá aðallega litið til þess að X og Y gátu ekki nýtt sér kvöldmat á hótelinu á komudegi, en fæði var innifalið í verði ferðarinnar. Hins vegar var litið til þess að ekki varð séð að þau X og Y hefðu kvartað yfir breytingum á ferðatilhögun fyrr en eftir að heim var komið. Loks var það álit nefndarinnar að í sjálfu sér hefði F verið heimilt að breyta flugáætlun með þessum hætti en hins vegar gætti nokkrar óvissu um hugsanlegan bótarétt farþega sakir þess.

Pages